Σε αυτή την ανάρτηση δεν θα δείτε φωτογραφίες του γκρεμισμένου Ατλαντίς.
Αρνούμαι. Δεν θέλω να θυμάμαι τον κινηματογράφο ως έναν σωρό από μπάζα.
Αρνούμαι να παρουσιάσω την τελευταία του προβολή με τις μπουλντόζες να το σαρώνουν. Προτιμώ να τον θυμάμαι όπως ήταν: Με την οθόνη αναμμένη. Τα φώτα χαμηλά. Και εκείνη την παράξενη προσμονή πριν αρχίσει η ταινία.
Οπότε, αντί για διαδικτυακό επικήδειο και χιπστεράδικη νοσταλγία, αποφάσισα να θυμηθώ εκείνους που άντεξαν πεισματικά μέχρι τέλους: Τα σινεμά της Δάφνης που κάποτε έκαναν τη Βουλιαγμένης να μοιάζει λιγότερο με λεωφόρο και περισσότερο με ατελείωτο κινηματογραφικό διάδρομο.
Κάποιοι από αυτούς τους κινηματογράφους άντεξαν μέχρι τη δεκαετία του '90.
Κάποιοι πέρασαν και στον 21ο αιώνα.
Ένας συνεχίζει ακόμη...
Αρνούμαι. Δεν θέλω να θυμάμαι τον κινηματογράφο ως έναν σωρό από μπάζα.
Αρνούμαι να παρουσιάσω την τελευταία του προβολή με τις μπουλντόζες να το σαρώνουν. Προτιμώ να τον θυμάμαι όπως ήταν: Με την οθόνη αναμμένη. Τα φώτα χαμηλά. Και εκείνη την παράξενη προσμονή πριν αρχίσει η ταινία.
Οπότε, αντί για διαδικτυακό επικήδειο και χιπστεράδικη νοσταλγία, αποφάσισα να θυμηθώ εκείνους που άντεξαν πεισματικά μέχρι τέλους: Τα σινεμά της Δάφνης που κάποτε έκαναν τη Βουλιαγμένης να μοιάζει λιγότερο με λεωφόρο και περισσότερο με ατελείωτο κινηματογραφικό διάδρομο.
Κάποιοι από αυτούς τους κινηματογράφους άντεξαν μέχρι τη δεκαετία του '90.
Κάποιοι πέρασαν και στον 21ο αιώνα.
Ένας συνεχίζει ακόμη...
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Γαρδένια (1949-1990)
Ξεκίνησε ως θερινός. Το 1960 μετατράπηκε σε μικτό κινηματογράφο.
Με περίπου 1200 θέσεις υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους κινηματογράφους της Βουλιαγμένης. Εκτός από ταινίες, φιλοξένησε θέατρο, Καραγκιόζη και συναυλίες.
Έκλεισε το 1990, όταν η τηλεόραση, το βίντεο και κυρίως η νέα εποχή των πολυκινηματογράφων άλλαξαν οριστικά το τοπίο.
Σήμερα στη θέση του υπάρχει σούπερ μάρκετ, ενώ το όνομα "Γαρδένια" επιβιώνει στη στάση της λεωφόρου.
ABC (1975-1999)
Από τους πλέον πρωτοποριακούς κινηματογράφους της νεότερης εποχής.
Στεγαζόταν σε διώροφο κτίριο στη Βουλιαγμένης, με αίθουσα στον επάνω όροφο, ανοιγόμενη οροφή και πλευρικά ανοίγματα, συνδυάζοντας ουσιαστικά χειμερινή και θερινή λειτουργία. Το 1991 εξοπλίστηκε με Dolby και συνέχισε ως αίθουσα Α' προβολής μέχρι το 1999.
Δυστυχώς, το τέλος του ήταν ξαφνικό και άδοξο: Έκλεισε μετά τις ζημιές που προκλήθηκαν από τα έργα του Μετρό και κατεδαφίστηκε το 2005.
Σήμερα στη θέση του υπάρχει πάρκινγκ.
Ορφεύς / Σινε Επτά (1971-1999)
Ο παλιός Ορφεύς είχε ήδη μακρά ιστορία, όμως ουσιαστηκά "αναστήθηκε" όταν ο επιχειρηματίας του παλιού Ορφέα ανέλαβε το Σινε Επτά στην Αρτέμωνος 57 και το θερινό Αστέρια, δίνοντάς τους ξανά το όνομα Ορφεύς. Ο χειμερινός Ορφεύς λειτούργησε από το 1971 έως το 1999 ως κινηματογράφος Α' προβολής.
Ακολούθησε δυστυχώς και εδώ η κατεδάφιση και η οικοδομική αξιοποίηση του χώρου.
Μετροπόλιταν (1970-2005)
Ο γίγαντας. Μία από τις μεγαλύτερες αίθουσες της Ελλάδας, με περίπου 1500-1600 θέσεις και εξώστη. Για δεκαετίες αποτελούσε χαρακτηριστικό meeting point της Πλατείας Καλογήρων.
Έκλεισε το 2005, αλλά, σε αντίθεση με πολλούς γείτονές του, το κτίριο παραμένει όρθιο και κλειστό και η εμβληματική επιγραφή "METROPOLITAN" με τα καλλιγραφικά γράμματα να επιβιώνει πεισματικά σα να περιμένει ακόμα κάποιον να την ανάψει.
Ατλαντίς (1956-2026)
Ξεκίνησε το 1956 ως θερινός κινηματογράφος και στη δεκαετία του ’60 απέκτησε και χειμερινή αίθουσα, με χαρακτηριστική συρόμενη οροφή. Το 2000 χωρίστηκε σε δύο αίθουσες για να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της εποχής.
Παρέμεινε ζωντανός για επτά ολόκληρες δεκαετίες...Μέχρι τις 22 Αυγούστου 2026 που το κτίριο κατεδαφίστηκε, κλείνοντας οριστικά την ιστορία του.
Νανά (1942-σήμερα)
Η μεγάλη εξαίρεση. Ο τελευταίος επιζών.
Από το 1942 υπήρξε θερινός και χειμερινός κινηματογράφος, με μεγάλη αίθουσα ανάλογη του Metropolitan και εξώστη. Όταν η εποχή των τεράστιων μονοαίθριων κινηματογράφων τελείωσε, η Νανά δεν εγκατέλειψε το παιχνίδι: μετασχηματίστηκε σε πολυκινηματογράφο και συνεχίζει μέχρι σήμερα ως NANA Cinemax.
Μαζί με το δημοτικό Σινε Δάφνη, ένας από τους ελάχιστους ζωντανούς κρίκους που συνδέουν τη σημερινή Δάφνη με την παλιά κινηματογραφική της εποχή που χάθηκε...
Αν και στον κινηματογράφο το ξέρουμε καλά:
η τελευταία σκηνή δεν σημαίνει πάντα και το τέλος του έργου.
Γαρδένια (1949-1990)
Ξεκίνησε ως θερινός. Το 1960 μετατράπηκε σε μικτό κινηματογράφο.
Με περίπου 1200 θέσεις υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους κινηματογράφους της Βουλιαγμένης. Εκτός από ταινίες, φιλοξένησε θέατρο, Καραγκιόζη και συναυλίες.
Έκλεισε το 1990, όταν η τηλεόραση, το βίντεο και κυρίως η νέα εποχή των πολυκινηματογράφων άλλαξαν οριστικά το τοπίο.
Σήμερα στη θέση του υπάρχει σούπερ μάρκετ, ενώ το όνομα "Γαρδένια" επιβιώνει στη στάση της λεωφόρου.
ABC (1975-1999)
Από τους πλέον πρωτοποριακούς κινηματογράφους της νεότερης εποχής.
Στεγαζόταν σε διώροφο κτίριο στη Βουλιαγμένης, με αίθουσα στον επάνω όροφο, ανοιγόμενη οροφή και πλευρικά ανοίγματα, συνδυάζοντας ουσιαστικά χειμερινή και θερινή λειτουργία. Το 1991 εξοπλίστηκε με Dolby και συνέχισε ως αίθουσα Α' προβολής μέχρι το 1999.
Δυστυχώς, το τέλος του ήταν ξαφνικό και άδοξο: Έκλεισε μετά τις ζημιές που προκλήθηκαν από τα έργα του Μετρό και κατεδαφίστηκε το 2005.
Σήμερα στη θέση του υπάρχει πάρκινγκ.
Ορφεύς / Σινε Επτά (1971-1999)
Ο παλιός Ορφεύς είχε ήδη μακρά ιστορία, όμως ουσιαστηκά "αναστήθηκε" όταν ο επιχειρηματίας του παλιού Ορφέα ανέλαβε το Σινε Επτά στην Αρτέμωνος 57 και το θερινό Αστέρια, δίνοντάς τους ξανά το όνομα Ορφεύς. Ο χειμερινός Ορφεύς λειτούργησε από το 1971 έως το 1999 ως κινηματογράφος Α' προβολής.
Ακολούθησε δυστυχώς και εδώ η κατεδάφιση και η οικοδομική αξιοποίηση του χώρου.
Μετροπόλιταν (1970-2005)
Ο γίγαντας. Μία από τις μεγαλύτερες αίθουσες της Ελλάδας, με περίπου 1500-1600 θέσεις και εξώστη. Για δεκαετίες αποτελούσε χαρακτηριστικό meeting point της Πλατείας Καλογήρων.
Έκλεισε το 2005, αλλά, σε αντίθεση με πολλούς γείτονές του, το κτίριο παραμένει όρθιο και κλειστό και η εμβληματική επιγραφή "METROPOLITAN" με τα καλλιγραφικά γράμματα να επιβιώνει πεισματικά σα να περιμένει ακόμα κάποιον να την ανάψει.
Ατλαντίς (1956-2026)
Ξεκίνησε το 1956 ως θερινός κινηματογράφος και στη δεκαετία του ’60 απέκτησε και χειμερινή αίθουσα, με χαρακτηριστική συρόμενη οροφή. Το 2000 χωρίστηκε σε δύο αίθουσες για να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της εποχής.
Παρέμεινε ζωντανός για επτά ολόκληρες δεκαετίες...Μέχρι τις 22 Αυγούστου 2026 που το κτίριο κατεδαφίστηκε, κλείνοντας οριστικά την ιστορία του.
Νανά (1942-σήμερα)
Η μεγάλη εξαίρεση. Ο τελευταίος επιζών.
Από το 1942 υπήρξε θερινός και χειμερινός κινηματογράφος, με μεγάλη αίθουσα ανάλογη του Metropolitan και εξώστη. Όταν η εποχή των τεράστιων μονοαίθριων κινηματογράφων τελείωσε, η Νανά δεν εγκατέλειψε το παιχνίδι: μετασχηματίστηκε σε πολυκινηματογράφο και συνεχίζει μέχρι σήμερα ως NANA Cinemax.
Μαζί με το δημοτικό Σινε Δάφνη, ένας από τους ελάχιστους ζωντανούς κρίκους που συνδέουν τη σημερινή Δάφνη με την παλιά κινηματογραφική της εποχή που χάθηκε...
Αν και στον κινηματογράφο το ξέρουμε καλά:
η τελευταία σκηνή δεν σημαίνει πάντα και το τέλος του έργου.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------
Σύνδεσμοι που αξίζει να ακολουθήσετε:
- Με αφορμή το κλείσιμο του κινηματογράφου «Ατλαντίς» στη Δάφνη
- Ένα ευρετήριο όλων των κινηματογράφων της Αττικής με πληροφορίες και φωτογραφίες.
- Με αφορμή το κλείσιμο του κινηματογράφου «Ατλαντίς» στη Δάφνη
- Ένα ευρετήριο όλων των κινηματογράφων της Αττικής με πληροφορίες και φωτογραφίες.