Αν βάζαμε σε έναν υπολογιστή έναν αλγόριθμο να βρει δύο καλλιτέχνες που δεν πρόκειται ποτέ να συναντηθούν στο ίδιο σύμπαν, το αποτέλεσμα θα ήταν μάλλον ξεκάθαρο:
Από τη μία οι Slayer, οι αρχιερείς του αμερικανικού thrash metal, με τα καρφιά, τα κοφτερά, βίαια, ψυχεδελικά riffs και μια σχεδόν εμμονική αγάπη για το σκοτάδι.
Μια μπάντα που γεννήθηκε στα προάστια του Λος Άντζελες από ένα ετερόκλητο σύνολο ανήσυχων τύπων: έναν Καθολικό μετανάστη από τη Χιλή, έναν Κουβανό ντράμερ με εξωπραγματικό groove, έναν στρατευμένο άθεο κιθαρίστα και έναν φανατικό συλλέκτη ιστορικών και πολεμικών ενθυμίων. Μαζί, έφτιαξαν το soundtrack των χειρότερων εφιαλτών της ανθρωπότητας.
Από την άλλη, η Tori Amos, η αντισυμβατική νεράιδα του avant-garde alternative pop/rock, με το Bösendorfer πιάνο της και τις διεισδυτικές, εύθραυστες μελωδίες της.
Παιδί-θαύμα στα πέντε της χρόνια κέρδισε υποτροφία στο διάσημο Ωδείο Peabody (την οποία και έχασε λίγο αργότερα επειδή προτιμούσε να παίζει με το αυτί κομμάτια των Led Zeppelin και των Beatles αντί για κλασική μουσική!). Κόρη συντηρητικού Μεθοδιστή ιερέα, η Tori πέρασε τα νιάτα της επαναστατώντας ενάντια στο θρησκευτικές νόρμες, γράφοντας βαθιά συναισθηματικούς, ποιητικούς και συχνά σοκαριστικούς στίχους για τη γυναικεία ψυχοσύνθεση.
Κι όμως, το 2001, αυτοί οι δύο κόσμοι συνδέθηκαν. Και το αποτέλεσμα δεν ήταν απλώς μια διασκευή, αλλά ένα μάθημα για το τι σημαίνει γνήσιος καλλιτεχνικός αλληλοσεβασμός.
Από τη μία οι Slayer, οι αρχιερείς του αμερικανικού thrash metal, με τα καρφιά, τα κοφτερά, βίαια, ψυχεδελικά riffs και μια σχεδόν εμμονική αγάπη για το σκοτάδι.
Μια μπάντα που γεννήθηκε στα προάστια του Λος Άντζελες από ένα ετερόκλητο σύνολο ανήσυχων τύπων: έναν Καθολικό μετανάστη από τη Χιλή, έναν Κουβανό ντράμερ με εξωπραγματικό groove, έναν στρατευμένο άθεο κιθαρίστα και έναν φανατικό συλλέκτη ιστορικών και πολεμικών ενθυμίων. Μαζί, έφτιαξαν το soundtrack των χειρότερων εφιαλτών της ανθρωπότητας.
Από την άλλη, η Tori Amos, η αντισυμβατική νεράιδα του avant-garde alternative pop/rock, με το Bösendorfer πιάνο της και τις διεισδυτικές, εύθραυστες μελωδίες της.
Παιδί-θαύμα στα πέντε της χρόνια κέρδισε υποτροφία στο διάσημο Ωδείο Peabody (την οποία και έχασε λίγο αργότερα επειδή προτιμούσε να παίζει με το αυτί κομμάτια των Led Zeppelin και των Beatles αντί για κλασική μουσική!). Κόρη συντηρητικού Μεθοδιστή ιερέα, η Tori πέρασε τα νιάτα της επαναστατώντας ενάντια στο θρησκευτικές νόρμες, γράφοντας βαθιά συναισθηματικούς, ποιητικούς και συχνά σοκαριστικούς στίχους για τη γυναικεία ψυχοσύνθεση.
Κι όμως, το 2001, αυτοί οι δύο κόσμοι συνδέθηκαν. Και το αποτέλεσμα δεν ήταν απλώς μια διασκευή, αλλά ένα μάθημα για το τι σημαίνει γνήσιος καλλιτεχνικός αλληλοσεβασμός.
Το Concept, οι Ταλιμπάν και μια...μάλλον παράξενη έμπνευση
Όλα ξεκίνησαν όταν η Tori Amos αποφάσισε το 2001` να κυκλοφορήσει το άλμπουμ "Strange Little Girls". Η ιδέα ήταν απλή, αλλά τολμηρή: να πάρει τραγούδια γραμμένα αποκλειστικά από άνδρες και να τα ερμηνεύσει ξανά, αντιστρέφοντας την οπτική γωνία, ώστε να ακουστεί η φωνή των γυναικών που κρύβονταν (ή κακοποιούνταν) μέσα στους στίχους.
Όταν ο μπασίστας του Beck, Justin Meldal-Johnsen, της πρότεινε να ακούσει το "Raining Blood" των Slayer, οι περισσότεροι θα περίμεναν ότι η Tori θα άλλαζε δρόμο τρέχοντας. Αντ' αυτού, εκείνη μαγνητίστηκε. Ήταν η περίοδος που οι Ταλιμπάν κυβερνούσαν το Αφγανιστάν, καταπατώντας κάθε γυναικείο δικαίωμα. Ακούγοντας το thrash έπος, η Amos δεν άκουσε απλά γρήγορες κιθάρες, αλλά είδε μια σκοτεινή εικόνα. Όπως δήλωσε αργότερα η ίδια με το γνωστό, αφοπλιστικό της στυλ:
"Είδα ένα αιδοίο να βρέχει αίμα πάνω από μια κακοποιητική, ανδρική δομή εξουσίας".
Talk about shock value, έτσι; Οι Slayer θα γούσταραν και μόνο από το "σοκ" μιας τέτοιας δήλωσης.
Από το Mosh Pit, στο Σαλόνι των Ψυχώσεων
Η Amos πήρε το τραγούδι, μετέτρεψε τα καταιγιστικά, επιθετικά riff της κιθάρας σε ένα δυαδικό, απόκοσμο, σχεδόν εμμονικό πιανιστικό μοτίβο και ambient ήχους, δημιουργώντας μια αργή, στοιχειωμένη, σχεδόν απόκοσμη ελεγεία μέσα σε μια ατμόσφαιρα καθαρού ψυχολογικού τρόμου. Το "Raining Blood" της Tori Amos δεν σε πιάνει από τον λαιμό για να σε κοπανήσει στον τοίχο. Σου ψιθυρίζει τον εφιάλτη στο αυτί μέσα στο σκοτάδι -κι αυτό είναι ίσως πιο τρομακτικό.
Για τις ανάγκες της φωτογράφισης του δίσκου, μάλιστα, μεταμφιέστηκε σε μια Γαλλίδα μαχήτρια της Αντίστασης στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το κομμάτι είχε γίνει πλέον ένα αντιφασιστικό, φεμινιστικό μανιφέστο.
Η στιγμή της αλήθειας: Πώς αντέδρασαν οι "Μπαμπούλες" του Metal;
Σε αυτό το σημείο η ιστορία γίνεται πραγματικά ανθρώπινη. Όταν κυκλοφορεί μια τέτοια διασκευή, ο φόβος είναι πάντα ο ίδιος: οι metalheads θα αρχίσουν να γκαρίζουν σαν οπαδοί τοπικής ομάδας που δεν της δόθηκε πέναλτι, ο Kerry King θα βγάλει αβίαστα σαρκασμό και χολή σε κάποια συνέντευξη και τα μουσικά media θα πάρουν φωτιά.
Αμ δε. Παρά τη φήμη τους ως "σκοτεινοί και απρόσιτοι", οι Slayer αποδείχθηκαν απόλυτοι τζέντλεμεν.
Όταν ο Jeff Hanneman –ο βασικός δημιουργός του κομματιού– άκουσε τη βερσιόν της Amos, δήλωσε ότι έμεινε με το στόμα ανοιχτό και ότι του πήρε αρκετή ώρα να συνειδητοποιήσει τι άκουγε. Ανέφερε χαρακτηριστικά ότι βρήκε τη διασκευή "εξαιρετικά αλλόκοτη και εντελώς πρωτότυπη", προσθέτοντας πως αν δεν του το έλεγαν, δεν θα καταλάβαινε καν ότι ήταν το δικό τους τραγούδι, κάτι που το θεώρησε μεγάλο καλλιτεχνικό κατόρθωμα.
Ακόμα και ο Kerry King, ο οποίος συνήθως δεν χαρίζει κάστανα, έβγαλε το καπέλο του στην Tori, χαρακτηρίζοντας το αποτέλεσμα "στοιχειωτικό":
"Μου πήρε χρόνο για να το συνηθίσω, αλλά είναι cool. Είναι τρομακτικό το πώς μια γυναίκα με ένα πιάνο και με τέτοια αιθέρια και ψιθυριστή φωνή μπορεί να βγάλει τόσο σκοτάδι".
Το απρόσμενο Heavy Metal Δώρο
Οι Slayer, θέλοντας να δείξουν τον απόλυτο σεβασμό τους σε αυτή την τόσο ταλαντούχα τύπισσα που είχε το θράσος να αναμετρηθεί με το τοτέμ της τραγουδοποιείας τους, αντέδρασαν με τον πιο cool, αυθεντικό και υποστηρικτικό τρόπο:
Της έστειλαν ένα κουτί γεμάτο με επίσημο merchandise της μπάντας, το οποίο περιελάμβανε t-shirts, φούτερ και άλλα αναμνηστικά.
Φανταστείτε απλά την Tori Amos, μια από τις πιο μαγικές φιγούρες της alternative σκηνής, να ανοίγει ένα δέμα και να βρίσκει μέσα νεκροκεφαλές, πεντάλφες και το λογότυπο των Slayer. Η ίδια συγκινήθηκε βαθύτατα από την κίνηση, δηλώνοντας ότι "η μπάντα είχε μια απίστευτη γενναιοδωρία πνεύματος".
Επιμύθιο; Η ιστορία αυτή είναι το τέλειο αντίδοτο στον μουσικό σνομπισμό και στην καλλιτεχνική φιλαυτία. Αποδεικνύει ότι όταν μια σύνθεση έχει δημιουργική βαρύτητα, μπορεί να διαλύσει τις ταμπέλες.
Οι Slayer δεν ήταν απλώς "βαβούρα" και "σαματάς" και η Tori Amos δεν ήταν απλώς "μια κοπέλα με ένα πιάνο". Ήταν δύο ονόματα με μεγάλο καλλιτεχνικό εκτόπισμα, που κοιτάχτηκαν στα μάτια μέσα από το σκοτάδι, αναγνώρισαν ο ένας τον άλλον και, τελικά, μοιράστηκαν νότες και μερικά custom t-shirts.
Ακόμα και ο Kerry King, ο οποίος συνήθως δεν χαρίζει κάστανα, έβγαλε το καπέλο του στην Tori, χαρακτηρίζοντας το αποτέλεσμα "στοιχειωτικό":
"Μου πήρε χρόνο για να το συνηθίσω, αλλά είναι cool. Είναι τρομακτικό το πώς μια γυναίκα με ένα πιάνο και με τέτοια αιθέρια και ψιθυριστή φωνή μπορεί να βγάλει τόσο σκοτάδι".
Το απρόσμενο Heavy Metal Δώρο
Οι Slayer, θέλοντας να δείξουν τον απόλυτο σεβασμό τους σε αυτή την τόσο ταλαντούχα τύπισσα που είχε το θράσος να αναμετρηθεί με το τοτέμ της τραγουδοποιείας τους, αντέδρασαν με τον πιο cool, αυθεντικό και υποστηρικτικό τρόπο:
Της έστειλαν ένα κουτί γεμάτο με επίσημο merchandise της μπάντας, το οποίο περιελάμβανε t-shirts, φούτερ και άλλα αναμνηστικά.
Φανταστείτε απλά την Tori Amos, μια από τις πιο μαγικές φιγούρες της alternative σκηνής, να ανοίγει ένα δέμα και να βρίσκει μέσα νεκροκεφαλές, πεντάλφες και το λογότυπο των Slayer. Η ίδια συγκινήθηκε βαθύτατα από την κίνηση, δηλώνοντας ότι "η μπάντα είχε μια απίστευτη γενναιοδωρία πνεύματος".
Επιμύθιο; Η ιστορία αυτή είναι το τέλειο αντίδοτο στον μουσικό σνομπισμό και στην καλλιτεχνική φιλαυτία. Αποδεικνύει ότι όταν μια σύνθεση έχει δημιουργική βαρύτητα, μπορεί να διαλύσει τις ταμπέλες.
Οι Slayer δεν ήταν απλώς "βαβούρα" και "σαματάς" και η Tori Amos δεν ήταν απλώς "μια κοπέλα με ένα πιάνο". Ήταν δύο ονόματα με μεγάλο καλλιτεχνικό εκτόπισμα, που κοιτάχτηκαν στα μάτια μέσα από το σκοτάδι, αναγνώρισαν ο ένας τον άλλον και, τελικά, μοιράστηκαν νότες και μερικά custom t-shirts.